François, mój tata, wstał i powoli ruszył w

ançois, mój tata, wstał i powoli ruszył w stronę środka sali. W jego oczach nie było ani złości, ani paniki — tylko czysta determinacja. Sala, do tej pory rozbrzmiewająca śmiechem i rozmowami, ucichła jak ręką odjął. Nawet muzyka przestała grać.

— Isabelle — odezwał się spokojnym, ale mocnym głosem — przykro mi, że uważa pani, iż wartość człowieka mierzy się pieniędzmi i prestiżem. Ja znam moją córkę od trzydziestu lat. Pani zaledwie osiem. I wciąż jej pani nie zna.