„Jesteś egoistką.”
A zaraz potem padło zdanie, które zabrzmiało jak rozkaz:
„Teraz będziesz służyć bratu.”
Patrzyłam na strzępy, które spadły mi pod nogi. Schyliłam się i zebrałam każdy fragment. Atrament był jeszcze świeży, a we mnie dojrzewała obietnica: odzyskam to, co mi zabrano — spokojnie, mądrze i tak, że nikt nie zdąży tego zatrzymać.
Dwa tygodnie później wyjechałam z Baton Rouge moją wysłużoną Hondą Civic z 2009 roku. Nie zrobiłam sceny. Nie prosiłam. Po prostu pojechałam tam, gdzie liczyła się praca, a nie cudze ambicje.
Chicago przywitało mnie dyżurami na ostrym dyżurze. Drzwi otwierały się co chwilę, telefony dzwoniły bez końca, a ja uczyłam się oddychać w rytmie szpitala. Szyłam rany o trzeciej nad ranem, zasypiałam na krótkie momenty w pokoju dyżurnym i jadłam to, co akurat dało się znaleźć w automacie. Było ciężko, ale pierwszy raz od dawna czułam, że moje życie należy do mnie.
Praca: po kilkanaście godzin na nogach.
Sen: urywany, w przerwach między wezwaniami.
Jedzenie: byle jakie, ale wystarczające.
Poczucie sensu: większe z każdym dniem.
Pewnego dnia pacjent ścisnął mnie za rękę i powiedział cicho, ze wzruszeniem:
