Wstałam, otworzyłam teczkę i położyłam na pulpicie oryginały. Liczby pasowały. Daty pasowały. Podpisy — te prawdziwe i te podrobione — mówiły same za siebie. Na sali zapadła cisza, jakby wszyscy na chwilę przestali oddychać.
Przez lata próbowano zrobić ze mnie kogoś, kto ma się wstydzić własnego sukcesu. Tego dnia postanowiłam, że już nigdy nie będę przepraszać za to, że pracowałam na swoje marzenia.
Podniosłam wzrok na sędziego i wypowiedziałam zdanie, które układałam w głowie od momentu, gdy mój dyplom został podarty. Nie było w nim krzyku — tylko spokój i granice, których nikt nie miał już prawa przekraczać.
Podsumowanie: Ta historia zaczęła się od upokorzenia w dniu, który miał być świętem, ale zakończyła się wyborem dojrzałości: zamiast mścić się słowami, postawiłam na pracę, niezależność i prawdę potwierdzoną dokumentami. I właśnie to okazało się najbardziej zaskakujące dla wszystkich.
