Wtedy zrozumiałam, że jestem sama. Że nie mogę liczyć na wsparcie męża. Że muszę sama zadbać o swoje granice. Ostatniego dnia wakacji spakowałam walizki i wróciłam z dziećmi do domu. Tomek został z matką nad jeziorem.
Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Przestałam być tą, która zawsze ustępuje. Zaczęłam walczyć o siebie. Nasze małżeństwo już nigdy nie było takie samo. Ale ja też już nigdy nie byłam taka sama.
Czasem zastanawiam się, czy mogłam coś zrobić inaczej. Czy gdybym była bardziej cierpliwa, wszystko potoczyłoby się inaczej? A może to właśnie musiało się wydarzyć, żebym w końcu zaczęła żyć swoim życiem? Co wy byście zrobili na moim miejscu? Czy warto walczyć o siebie, nawet jeśli oznacza to rozpad rodziny?
